Adam Pluszka, Łapu capu
Nowy wiek. Biblioteka, Kraków 2003
Książka prozatorska Adama Pluszki z Krakowa, którego krytycy Henryk Bereza i Tadeusz Komendant uważają za jednego z najciekawszych młodych prozaików, składa się z sześciu, utrzymanych w konwencji realistycznej opowiadań. Autor nie stroni się od włączenia do narracji tekstów z pogranicza innych gatunków: dramatu, liryki, słuchowiska radiowego, form epistolarnych. Wspólną cechą tych utworów jest tematyka – cielesność i seksualność. Ciekawy jest utwór tytułowy, którego bohater to anonimowa “Ona” , kobieta-archetyp męskich projekcji dokonująca aktów rytualnej kastracji, jako że chwyta chłopców za intymne części ciała. Szerokie zastosowanie w prozie Pluszki zajmuje groteska i kpina, co pozwala mu zachować dystans do opisywanych zjawisk. Ważna jest także rola inicjacji seksualnej traktowana przez autora w duchu młodzieńczego liryzmu. Interesująca jest postać Maksa z opowiadania pod tym samym tytułem – portret bezdusznego erotycznego nihilisty, człowieka całkowicie zredukowanego do sfery pragnienia.
Eugeniusz Sobol
Opublikowane w Topos nr 4-5 2003
