Bogusław Marek Borawski, Tęcza
Biblioteka Kartek, Białystok 2005
Książka pochodzącego z Warmii i urodzonego w 1952 r. autora jest powieścią opartą na wątkach autobiograficznych. Porusza tak ważny i, wydaje się od zawsze obecny w literaturze, problem rozdźwięku pomiędzy rzeczywistością a marzeniem uosabianym poprzez postać mistycznej Marii. W związkach z przypadkowymi kobietami bohatera prześladuje jej obraz. A do tego, po zwolnieniu z pracy dla agencji fotograficznej, zaczyna odkrywać w sobie powołanie pisarza. “Tęcza” jest opisem podróży wewnętrznej w wymiarze egzystencjalnym, dążeniem do poszukiwania obrazu kobiety idealnej, a poprzez to jedności ze światem. Borawski odwołuje się do głównych mitów kultury europejskiej, najważniejszego pośród nich – Odyseusza, a także utworów Bułhakowa, poezji anglojęzycznej. Największy poziom liryzmu autor osiąga tworząc onirystyczne wizje, w których pojawia się ubóstwiana przez niego kobieta. Jej piękno idealne w sposób wyraźny kontrastuje z zachłannością i pragnieniem posiadania, które charakteryzuje jego przyjaciółki istniejące w rzeczywistości. Trafne tutaj wydaje się porównanie gry miłosnej do walni wędkarza ze swoją zdobyczą. Ciekawe jest zakończenie powieści. Wbrew utarty konwencjom powieści o dojrzewaniu artysty, która zazwyczaj kończy się porażką idealistycznego światopoglądu bohatera i tryumfem materii nad duchem, główna postać powieści Borawskiego, w czasie szczególnie intensywnego widzenia obrazu Marii wysadza się w powietrze na jachcie wypełnionym dynamitem.
Eugeniusz Sobol
Opublikowano w Topos 3 2006
