Łukasz Kaniewski, Opowieści podprogowe

kaniewski
Łukasz Kaniewski, Opowieści podprogowe
Biblioteka Dwumiesięcznika Literacko-Artystycznego Studium, Kraków 2002

Opowieści podprogowe to debiutancki zbiór jedenastu krótkich opowiadań mieszkającego w Warszawie autora, który urodził się w 1973 roku. Mimo sugerowanego w tytule związku z psychoanalizą są to opisane z błyskotliwym humorem groteskowe i absurdalne zdarzenia z życia codziennego. Zwięzły styl, szczegółowe dopracowanie formy i naskakujące nietypowe ujęcia najzwyklejszych przedmiotów i sytuacji pozwalają rozpatrywać tę twórczość w kategoriach chlubnych tradycji realistycznej polskiej nowelistyki. Zresztą sam autor skłania do takiego wniosku przywołując alegorię pomnika Bolesława Prusa w opowiadaniu „Sekret”. Świat narratora to przeżywanie samotności w czterech ścianach mieszkania w warszawskim bloku, prawie że nie zmieniający się widok za oknem, spacery po osiedlu; stan, w którym najmniejszy odruch cielesności kończy się dramatem metafizycznym. Realistyczna sceneria stanowiąca tło opowiadań Kaniewskiego jest zaczynem wielu możliwych przygód zaprawionych karnawałowym śmiechem. Tak, pewien młody człowiek pod wpływem nieszczęśliwej miłości upodabnia się do własnego psa, który w dodatku sam zaczyna urządzać randki z jego byłą ukochaną („Tęsknota za Zygmuntem”).

Eugeniusz Sobol

Opublikowane w Topos nr 1-3 2003

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s