Псевдонимы русского зарубежья: Материалы и исследования

W „Odrze” 11/2017 można przeczytać moje omówienie książki „Psewdonimy russkogo zarubieżja. Matieriały i issledowanija”, pod red. Manfreda Schruby i Olega Korostelewa (Псевдонимы русского зарубежья: Материалы и исследования. Под редакцией Манфреда Шрубы и Олега Коростелева). „W badaniach istotna staje się tu kwestia ustalenia autorstwa tekstów, bowiem w obawie przed grasującymi w Europie agentami NKWD, wielu emigrantów publikujących w gazetach i czasopismach ukrywało własną tożsamość” (fragment).  Książka jest do nabycia pod linkiem

http://www.nlobooks.ru/node/7105

Reklamy

Jerzy Giedroyc i Ukraina

30 listopada 2017 o godz. 18.00 w Domu Ukraińskim w Warszawie (ul. Zamenhofa 1) odbędzie się dyskusja z udziałem Bogumiły Berdychowskiej, Halyny Dubyk i Evgena Sobola pt.” Jerzy Giedroyc i Ukraina”.

Ukazująca się w latach 1947-2000 paryska „Kultura”, jej redaktorem był Jerzy Giedroyc, to było nie tylko najważniejsze czasopismo polskiej emigracji, a zarazem jedno z najciekawszych zjawisk kultury polskiej XX wieku. Główne zręby strategii ukraińskiej Giedroyc wypracował jeszcze przed wojną, po wojnie jedynie ją rozbudowywał. Na strategię tę składało się przekonanie o wyjątkowym znaczeniu Ukrainy dla naszego regionu Europy. Giedroyc doceniał polityczne znaczenie i darzył niekłamanym sentymentem ukraiński ruch niepodległościowy. Za jeden z głównych obowiązków polskiej emigracji uważał przełamanie historycznych polsko-ukraińskich resentymentów, doprowadzenie do normalizacji stosunków polsko-ukraińskich oraz wspieranie niepodległościowych dążeń samych Ukraińców.Punktem wyjścia dla dyskusji na temat „Jerzy Giedroyc i Ukraina” będą dwie książki.

Czytaj dalej

Єжи Ґедройць і Україна

30 листопада 2017 о 18.00 в Українському домі у Варшаві (вул. Заменгофа 1) відбудеться дискусія за участю Боґуміли Бердиховської, Галини Дубик та Євгена Соболя “Єжи Ґедройць і Україна”.

Журнал „Культура”, який виходив у Парижі у 1947-2000 роках, редактором якого був Єжи Ґедройць, це було не тільки найважливіше періодичне видання польської еміграції, але також одне з найбільш цікавих явищ польської культури ХХ століття. Підвалини української стратегії Ґедройць опрацював ще перед війною, після війни її розбудовував. Ця стратегія складалася з переконання про виняткове значення України для нашого регіону Європи. Ґедройць належним чином цінив і відчував симпатію до українського руху за незалежність. Одним з головних обов’язків польської еміграції він вважав подолання польсько-українських упереджень, нормалізацію відносин між двома народами та підтримку змагань українців за незалежність. Відправною точкою у дискусії “Єжи Ґедройць і Україна” будуть дві книжки. Перша – “Культура – Україна. Схильність до безнадійних справ. Україна у “Культурі” 1947-2000”, яка вийшла у 2016 році за редакцією Боґуміли Бердиховської, що становить антологію текстів на українську тему опублікованих у журналі Ґедройця – огляд подій, нових публікацій та політичної аналітики, матеріалів про українську історію, польсько-українських відносин, есеїстики та літературних текстів. У свою чергу видання “Ґедройць – Маланюк. Листування з 1948-1963 років” є ще одним свідоцтвом зацікавлення Ґедройця українською справою та ролі, яку еміграційний журнал відігравав у житті емігрантів з інших країн за залізною завісою. У книжці знайдемо об’ємну передмову Дубик з описом біографії Маланюка – одного з найвидатніших українських поетів ХХ століття, якого творчість треба відкривати заново, а також його зв’язок з Польщею.

Czytaj dalej

Emigracja jako wyzwanie. O twórczości Czesława Miłosza

Czym dla Czesława Miłosza była emigracja? I kiedy właściwie się zaczęła? W roku 1951, kiedy uciekł z PRL-u i pozostał na wygnaniu we Francji? I pisał, że była to decyzja samobójcza? Czy może już w latach trzydziestych, kiedy opuścił Wilno i zamieszkał w Warszawie? Jak zniósł życie w Ameryce, kraju – jak uważał – wielkiej samotności, który jednak doprowadził go do Nagrody Nobla? Co myślał o diasporach – polskiej, litewskiej, ukraińskiej? A czym jest emigracja dzisiaj dla tysięcy Ukraińców, którzy przyjeżdżają do Polski?

Z Andrzejem Franaszkiem, autorem książki „Miłosz. Biografia”, rozmawiają Tadeusz Dąbrowski i Evgen Sobol. Spotkanie odbędzie się w Ukraińskim Domu w Warszawie (ul. Zamenhofa 1) 11 maja 2017 o 18.00.

Czytaj dalej

Dymitr Fiłosofow, Pisma wybrane; Piotr Mitzner, Warszawski krąg Dymitra Fiłosofowa

W listopadowym numerze „Odry” 11/2016 ukazała się moja recenzja zatytułowana „Biały kruk” poświęcona pismom wybranych rosyjskiego emigranta, krytyka i myśliciela Dymitra Fiłosofowa (Pisma wybrane, t. 1, Trudna Rosja (1900 – 1916), t. 2, Rosjanin w Polsce (1920 – 1936). Wybór i opracowanie Piotr Mitzner, przekład Halyna Dubyk, Ewangelina Skalińska, Robert Szczęsny. Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2015) oraz książce Piotra Mitznera „Warszawski krąg Dymitra Fiłosofowa” (Biblioteka „Więzi”, Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2015). „Czy Fiłosofow kochał Polskę? Tak, owszem, ponieważ ze zrozumienia polskiej tradycji walki o niepodległości wynikała jego koncepcja „trzeciej Rosji”, ani imperialnej, ani bolszewickiej. Opowiadał się za niezależną Ukrainą, co było sprzeczne z poglądami większości rosyjskich emigrantów. Na określenie jego postawy Mitzner często stosuje termin „państwowiec”. Postać Fiłosofowa przeniknęła także do polskiej literatury. Wzorowała się na nim Maria Dąbrowska kreując Sergiusza Demidowa, jednego z bohaterów powieści „Przygody człowieka myślącego” (fragment recenzji).